Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

Öld valdleysis

eftir

Iain McGilchrist

Tölvupóstur 12. febrúar 2026 frá efnisveitu hans: The Matter with Things

„Sannleiksráðuneytið.“ Það er alltaf þess virði að spyrja hvað nýtt slagorð hylur, hvað hreyfingin á bak við það hrifsar leynilega frá þér á meðan hún virðist gefa. Það er augljóst að engin hreyfing, ekkert stjórnmálaríki, með orðið „frelsi“ í nafni sínu bauð nokkurn tíma upp á frelsi – það bauð, eins og við öll vitum nógu vel, nákvæmlega hið gagnstæða. Sama gildir um Lýðveldið —, Alþýðulýðveldið —, og svo framvegis. Jafnvel fyrsta lýðveldið sem menn ímynduðu sér, Lýðveldið eftir Platon, var í mikilvægum atriðum alræðisríki.

En áhrifin eru miklu víðtækari en við höldum. David Bohm kallaði uppljómunina réttilega „myrkur“: hún lokaði vestrænum huga í nokkur hundruð ár fyrir mikilvægum skilningsleiðum, en tap þeirra hefur – í gegnum stjórnmálalegar og heimspekilegar afstöður til afoxunar efnishyggju – ekki aðeins ýtt undir uppgang mjög kúgandi stjórna, heldur sannarlega gert kynslóðir fólks vansælar er þeim var ranglega kennt að trúa því að ekkert í lífi þeirra hefði lengur merkingu.

Misskiljið mig ekki: ef ég hefði verið á lífi snemma á 18. öld ímynda ég mér að ég hefði – vonandi ekki gagnrýnislaust eða án fyrirvara – tekið gildi slíkrar hreyfingar til mín, séð í henni möguleikann á að frelsa fólk frá margvíslegum ótta og hjátrú og gefa því endurnýjaða sjálfsvirðingu. En það er til meginregla sem tryggir að ljósið í augunum í upphafi hreyfingar víkur fyrr eða síðar fyrir myrkri – myrkri sem er allt of sýnilegt.

Með „Wók-inu“ lokuðu menn í raun augunum og sofnuðu – svefni sem Goya kallaði svefn skynseminnar.

(meira…)

Fjölmiðlar víða um heim fjalla um þau illfyglin,

Jeoffrey Epstein, sem er dauður og

Ghislaine Maxwell, sem situr í varðhaldi,

og hafa margt á samvisku sinni.

Nöfnin þeirra eru til í íslenskri útgáfu sem

Goðfreð og Gíslína

Hér koma tvær vísur um djöfla tvo:

Goðfreð og Gíslína voru þar,

góð og væn hvort öðru,

tældu og táldrógu stúlkurnar

til fylgdar Edens-nöðru.*

–

Brölluðu Goðfreð og Gíslína sátt

göbbuðu ótal fola.

Dómstólar dæsa og vita nú fátt,

djöfuls um gerðarþola.

Skýringar:

*Orðin „Edens-nöðru“ vísa til syndarinnar, til táldráttar djöfulsins.

Orðið „gerðarþola“ – vísar til þeirra skötuhjúa og ennfremur til karlanna sem þáðu boðin þar sem þeir gátu misnotað saklausar stúlkur.

Þau og þeir eru öll saksótt eða liggja undir ámælum og grun um vafasamt framferði.

Orðabók: lögfræði – gerðarþoli er sá eða sú sem stefnt er í einkamáli í héraði eða er til varnar í einkamáli fyrir Hæstarétti ef málinu er áfrýjað.

Greinin er úr The New York Times og þýdd með Google translate sem er auðvitað viðvaningsleg á íslensku en ég læt hana samt duga.

Research Finds Interaction With Father, Not Mother, Affects Child Health

(meira…)

Dr. Skúli S. Ólafsson spjallaði um Lúther og fræddi góðan hóp fólks sem mætti á Krossgötur sem eru á mánudögum í Neskirkju. Skúli tók spjallið upp og gaf mér leyfi til að birta upptökuna hér. Til að hlusta skaltu smella á tengilinn fyrir neðan myndina.

Börnin sungu í leikskólanum um þorramatinn og við sáum þau glöð í fréttum RÚV en svo var þar líka frétt af þórrablóti Stjörnunnar í Garðabæ og þá voru þar fullorðnir karlar, veislustjórar, sem voru eins og viðrini og annar þeirra kúgaðist hreinlega við að smakka lundabagga. Þessir sögufirrtu strákar virðast hvorki vita né skilja að það var afrek þjóðarinnar að lifa af veturinn í þúsund ár án yls í húsum, fyrstikista og ísskápa. Engar búðir voru í landinu og allt unnið heima. Því varð að geyma matinn í súr sem var unnin úr mólkinni úr kúnni og þegar leið á aldirnar kom innflutt salt sem gerði fólki kleift að setja matinn í salt. Súrir lundabaggar eru góðmeti, reykt kjöt sem við köllum hangikjköt líka, fiskurinn var þurrkaður í skreið, bleyttur upp og soðinn sem slíkur og af honum keimur sem við kunnum að njóta sem ólumst upp við að borða fisk fimm sinnum í viku, soðinn, saltaðan, siginn. Og svo borðaði maður hákarl löngu áður en maður mátti smakka brennivín sem fullorðnir verða að hafa til að skola lostætinu niður og þar með deyfa eðalbragðið.

Heilu kynslóðirnar sem eru aldar upp á pakkamat og hamborgurum og pítsum, sem eru að mestu hvítt dúrrumhveiti og svo eru það þessar núðlur úr sama efni sem Ítalir hafa kennt öllum heiminum að borða, en er fínmalað korn og auðmelt sem keyrir upp blóðsykur sem fellur svo hratt eftir máltíðina og gerir fólk þreytt og sifjað. Er nema von að vannærðar kynslóðir séu skrítnar í háttum og fúlsandi við alvöru mat?

Elksurnar mínar, fáið ykkur bara meira kókópöföss og gleðihringi sem kallast séríós á bjagaðri íslensku og svo pakka af hrauni í eftirmat.

Skolið þessu svo niður með lítra af sykurþrútnum kóladrykk.

Þorramatur! Namminamm!

Hvenig stendur á því að forseti BNA getur hegðar sér eins og óþekkur krakki og farið sínu fram ásamt her misvitra maura í Hvíta húsinu og það algjörlega án þess að þingið hafi nokkuð um það að segja?

Hvernig er þrískiptingu valdsins háttað í BNA?

Skv. stjórnarskránni í þvísa landi er um að ræða löggjafarvald, framkvæmdavald og dómsvald. Þingið setu lögin, dómsvaldið túlkar þau og forsetinn/ríkisstjórnin framkvæmir það sem lögin heimila.

En vantar ekki eitthvað uppá í BNA um að tempra framkvæmdavaldið?

Forsetinn kann ekki að hegða sér sem stjórnmálamaður sem fer eftir leikreglum lýðræðis heldur er hann eins og illa upp dreginn drengstauli á stuttbuxum með sleikjó í munni sér og heimtar allt sem hann langar í og mamma og pabbi láta það eftir honum. Hann er óuppalinn og kann ekki mannasiði og því ekki hæfur í húsi stórnmálanna fremur en fíll í postulínsbúð. Stjórnmál hafa sínar siðareglur sem kenndar eru við diplómasíu.

Komið þessum manni frá sem allra fyrst.

Svo er annar maður sem ekki á heldur að stjórna landi. Hann var alinn upp af KGB og er glæpon og fantur með minnimáttarkennd, en hún á það einmitt til að brjótast út í mikilmennskubrjálæði.

Heimurinn ætti að vera hannaður með einhverskonar búnaði til að hægt væri að sturta niður slíkum kónum.