Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

Grein úr breska dagblaðinu The Telegraph 5. nóv. 2026

Þýdd af Google Translate

Samkvæmt nýjum lögum hefði ég verið handtekin fyrir að vernda dóttur mína gegn áróðri um kynbreytingar
Móðir var stimpluð sem slæmt foreldri og ofbeldismaður fyrir að vera ekki „stuðningsrík“ – hegðun sem hún óttast að verði gerð refsiverð

Viltu hlusta í 7 mínútur +

Nafnlaus
Birt 5. nóvember 2026 kl. 06:00 GMT+0
Dóttir mín var 13 ára þegar hún sagði mér fyrst að hún væri ekki viss um hvort hún væri stúlka. Ég vissi það ekki þá, en þetta var upphafið að fimm ára tímabili fullu af áskorunum sem ég vissi ekki einu sinni að væru til.

Á þessum árum lokaði dóttir mín á mig og útilokaði mig úr lífi sínu. Foreldrar vina hennar töldu mig vonda manneskju og tilkynnt var um mig til barnaverndaryfirvalda í tvígang, eftir að skólinn hennar sakaði mig um ofbeldi.

Ef frumvarpið um bann við „breytingameðferðum“ (e. conversion practices) hefði verið orðið að lögum á þeim tíma, hefði ég getað átt yfir höfði mér handtöku.

Ég lagði fram staðreyndir, lög og reglugerðir fyrir skólann hennar, en engum var annt um það. Í þeirra augum var ég ekki venjuleg móðir að vernda unglingsdóttur sína fyrir skaða; ég var ofbeldismaður sem framdi verknað sem þeir töldu að ætti að vera glæpur.

Áður en dóttir mín kom heim þennan dag hafði ég heyrt um börn sem breyta um kyn, en ég hafði ekki velt því mikið fyrir mér og aldrei ímyndað mér að það myndi snerta mig.

Þegar hún fór að spyrja spurninga varð mér fyrst fyrir að segja: „Það er ekki rétt.“ En ég mundi eftir því hvernig það var að vera þrettán ára og vissi hversu móttækileg börn geta verið á þeim aldri, svo ég sagði: „Takk fyrir að segja mér frá þessu, ég elska þig.“

Eins og að stíga inn í „hliðarheim“
Um það bil sex mánuðum eftir fyrsta samtalið fóru beiðnirnar að berast. Fyrst bað hún um brjóstabindi. Síðan sagðist hún vilja breyta nafni sínu og nota karlkynsfornöfn.

Ég samþykkti notkun fornafnanna en gerði ekkert frekar í málinu. En þegar ég sagði nei við brjóstabindinu, með vísan til heilsufars, sagði hún að hún gæti hugsanlega framið sjálfsmorð. Það var skelfilegt að heyra. Hvernig gat barnið mitt, sem var svo sérstakt, gáfað og skapandi, allt í einu verið farið að hugleiða sjálfsmorð?

Þegar ég spurði hvar hún hefði heyrt um sjálfsmorð svaraði hún að það hefði verið í skólanum. Það var ekki fyrr en löngu síðar að ég komst að því að svokölluð „fyrirmynd í fjölbreytileikamálum“ hafði komið í skólann hennar og sagt frá því að hún hefði viljað fremja sjálfsmorð, þar til kynleiðréttingaraðgerð bjargaði lífi hennar.

Eftir að hafa kynnt mér málið tók ég eftir því að í tölvupóstum frá skóla dóttur minnar var hún nú kölluð því nýja nafni sem hún hafði beðið mig um að nota. Ég spurði hvers vegna þau gerðu þetta án míns samþykkis, og upp frá því var ég talin slæmt foreldri þar sem ég sýndi ekki „stuðning“.

Skömmu síðar sagði hún mér að hún hefði lært í skólanum að ég væri að fremja hatursglæpi og beita hana ofbeldi með því að neita að viðurkenna að hún væri drengur með annað nafn.

Það var eins og ég væri komin inn í annan heim.

Tilkynnt til barnaverndaryfirvalda
Þegar ég spurði skólann hvers vegna þeir hefðu ekki haft samband við yfirvöld, ef þeir töldu mig beita barnið ofbeldi, var ég tilkynnt til barnaverndaryfirvalda í fyrsta sinn.

Við skiptum um skóla árið eftir, en þar var hún aftur kölluð öðru nafni. Skólinn bar því við að hann væri „Stonewall-meistari“ (e. „Stonewall champion“) og styddi börn í þeirri kynvitund sem þau hefðu valið sér. Þeir veittu dóttur minni einnig sálfræðiaðstoð, þrátt fyrir mótmæli mín.

Þetta leiddi til þess að barnaverndaryfirvöld höfðu samband í annað sinn. Í þetta skipti komu þau heim til okkar, leituðu í ísskápnum og skúffunum hjá okkur og ræddu við hin börnin mín. Þau voru hrædd og skildu ekki hvað var að gerast. Þau upplifðu líka skömm.

Ef frumvarp um bann við „breytingameðferðum“ (e. conversion practices) verður að lögum, óttast ég mjög að það geri eðlilegt uppeldi – sem felur í sér að segja nei við hlutum sem unglingar vilja hverju sinni – að glæpsamlegu athæfi.

Þetta hljómar kannski undarlega, en á þessum árum fannst mér barnaverndaryfirvöld og lögreglan vera þau einu sem hugsuðu skynsamlega. Þegar ég hafði útskýrt stöðuna fyrir þeim var þeim ljóst að við værum venjuleg fjölskylda sem veitti börnunum öruggt og kærleiksríkt heimili.

En ef þetta frumvarp verður að lögum verður þeim ekki lengur heimilt að beita slíkri skynsamlegri nálgun.

Fjölskyldum meinað um sátt
Ég hef áhyggjur af því að þetta gæti leitt til aðstæðna þar sem börnum, líkt og mínu barni, verður meinað að sættast við foreldra sína. Ég kenni dóttur minni ekki um neitt af þessu – hún var barn sem varð fyrir barðinu á kerfum sem áttu að vernda hana.

En að upplifa að foreldrar manns séu sendir í fangelsi er eitthvað sem fylgir manni alla ævi. Hvernig á maður að ná sér eftir slíkt?

Í örvæntingarfullri tilraun skiptum við aftur um skóla, í þetta sinn yfir í skóla sem ýtti ekki sérstaklega undir stefnur varðandi málefni trans fólks, og veitti henni það svigrúm sem hún þurfti til að vaxa og dafna.

Þetta var hægt ferli, en á næstu árum óx hún upp úr þessu og smám saman fórum við að tala saman á ný. Við höfum ekki rætt það sem gerðist, en mig vantar ekkert slíkt „kvikmyndaatriði“.

Það sem ég hef er dóttir mín – hún er á lífi, heil á húfi og blómstrar – og fyrir mér er það kraftaverk.

Skráð af Cameron Henderson

Leitað var eftir umsögn hjá Stonewall

—

Slóð á greinina á ensku:

https://www.telegraph.co.uk/news/2026/11/05/new-law-arrested-protecting-daughter-trans-propaganda/https://www.telegraph.co.uk/news/2026/11/05/new-law-arrested-protecting-daughter-trans-propaganda/