Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

Viltu hlusta í tæpar 5 mínútur?

Áður en ég ræði það sem fyrirsögnin boðar, þá birti ég hér brot úr einum af þekktustu köflum Nýja testamentisins, 13. kafla Fyrra Korintubréfs, eftir postulann Pál:

11Þegar ég var barn talaði ég eins og barn,

hugsaði eins og barn og ályktaði eins og barn.

En þegar ég var orðinn fulltíða lagði ég niður barnaskapinn.

12Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá, í ráðgátu,

en þá munum vér sjá augliti til auglitis.

Nú er þekking mín í molum

en þá mun ég gjörþekkja eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn.

13En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt,

en þeirra er kærleikurinn mestur.

Merkileg þessi orð Páls postula, sem hann ritaði til trúsystkina sinna þar í borg, en hann hafði stofnað söfnuð í Korintu á árunum 49-52 e.Kr. Hann dvaldi þar í eitt og hálft ár í annarri kristniboðsferð sinni. Þrettándi kaflinn er oft kallaður „óðurinn um kærleikann“. Páll er að rita til fólks sem bjó í borg fjölhyggju og taumleysis á mörgum sviðum, kannski ekki ólíkt okkar tímum þegar öll bönd eru leyst og allt er við það að detta í sundur eða farast eins og skip með blaktandi lausan reiða og hrynjandi rár.

„Þegar ég var barn“, segir hann. Þau orð minntu mig á eigin bernsku þegar mamma las fyrir mig sögur fyrir svefninn. Sumar sögurnar komu úr Grimmsævintýrum og voru all hressilegar á köflum. Þar fóru gjarnan um klossaðar persónur sem voru slægar og illar, en svo fundust þar minni og auðmýkri leikendur, sem höfðu oftar en ekki rétt fyrir sér. Styrkur hinna smáu og veiku er oft meiri en hinna freku og sterku. Og í máltækinu segir: „Sá vægir sem vitið hefur meira.“ Svo er því nú einmitt farið með kærleikann. Hann er mjúkt afl og ófrekt fyrirbrigði. Hann er bernskur í einlægni sinni.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég hafði lesið greinar fjölmiðlanna um þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst n.k. um Evrópusambandið. Í þeirri deiglu talar Svisslendingurinn, Dr. Carl Baudenbacher, meðal annarra.

Hann flutti erindi í Sjálfstæðissalnum við Austurvöll eftir að rektor HÍ brá fyrir hann sínum pólitíska fæti á þeim grundvelli að fyrirlesarinn væri pólitískur í sínum málflutningi. Lífið er pólitík og hlutlaus skoðun er lítils virði og jafnvel má halda því fram að hún sé ekki heldur til.

Þegar fræðimaðurinn hafði sagt lesendum skoðanir sínar á EU þá rifjuðust upp Grimmsævintýrin frá bernskuárunum sem kenndu manni að forðast tröll og forynjur og halla sér heldur að hinu smáa og fagra.

Postulinn segist hafa talað eins og barn og ályktað eins og barn en hafi svo lagt niður barnaskapinn þegar hann var orðinn fulltíða maður. Þroskuð börn þurfa ekki að tapa einlægni bernskunnar en betra er þó að þau leggi niður barnaskapinn.

Við erum fámenn þjóð en dugleg, eigum fagurt land og gott með sínum gjöfulu fiskimiðum.

Evrópusambandið er stórvaxin skepna sem hreyfist hægt í makindum sínum og vill ná hinum smáu inn í helli sinn. Í því samhengi er litla Ísland eins og barnið sem hlustar á Grimmsævintýri og er varað við því stóra og sterka.

Förum varlega.