Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

eftir Melanie Phillips

Við lifum nú afturhvarf til trúar á morðhyggju

sem var við lýði fyrir tíma skynsemishyggjunnar

Greinin var þýdd með hjálp gervigreindarforritsins Claude og rækilega lagfærð.

Viltu hlusta? Upptakan tekur 14 mínútur.

(14. maí 2026 / JNS) Nú er ljóst að við lifum tíma neyðarástands í siðmenningunni. Rétt eins og palestínskir Arabar reyndu að tortíma Ísrael í árásunum 7. október 2023, hefur íslamski heimurinn notað menningarveitur Vesturlanda til að tortíma Gyðingum.

Falskur greinarmunur á antí-síonisma og gyðingahatri er ekki lengur notaður sem fíkjulauf. Árásir á Gyðinga eru stjórnlausar bæði í Bretlandi og Bandaríkjunum.

Í London eiga slíkar árásir sér nú stað næstum daglega. Í New York í síðustu viku settist múgur íslamista og vinstri manna um samkunduhúsið Park East á Upper East Side á Manhattan; í þessari viku réðst annar slíkur múgur á Gyðinga fyrir utan samkunduhús í Brooklyn.

Antí-síonisminn, með lygum sínum um hegðun Ísraelsríkis, sem ætlað er að útmála það sem einstaka ógn og gera úr því mest fordæmda umrenning veraldar, hefur verið notaður enn frekar til að leysa úr læðingi eitthvað myrkara.

Við erum vitni að afturhvarfi til frumstæðra, forneskjulegrar tegundar gyðingahaturs.

New York Times birti í þessari viku 4.000 orða grein eftir Nicholas Kristof undir fyrirsögninni „Þögnin sem ríkir um nauðgun á Palestínumönnum“ þar sem Kristof sakaði Ísrael um að þjálfa hunda til að nauðga palestínsk-arabískum föngum.

Þessi gróteska fullyrðing var álitin vera dæmi um fullyrðingu Kristofs um kerfisbundið kynferðisofbeldi „gegn körlum, konum og jafnvel börnum af hendi hermanna, landnema, þeim sem stunda yfirheyrslur í eftirlits- og öryggisstofnuninni Shin Bet og umfram allt af hálfu fangavarða.“

Ásökunin um að hundar hafi verið notaðir til að nauðga föngum – sem sérfræðingar segja að sé líffræðilega ómögulegt – er jafn fáránleg og hún er klámfengin.

Það er athyglisvert að hún sameinar ákveðin einkenni hugsunarháttar palestínskra araba – trúna á að hundar séu óhreinir, að Gyðingar séu líka óhreinir, og vanabundin og fölsk vörpun glæpa á Ísraela sem palestínskir arabar sjálfir fremja gegn þeim.

Málflutningur Kristofs hefur einmitt dregið dám af þessari eitruðu palestínsku hugsun.

Ýtt hefur verið undir ásökunina um „hundanauðgun“ frá 2024 af Euro-Med Human Rights Monitor í Genf. Kristof álítur þessa heimild trúverðuga. Hún er hins vegar allt annað.

Áður hefur verið fullyrt að ísraelska varnarliðið (IDF) hafi skorið líffæri úr palestínskum líkum, enn ein ógeðfellda ímyndunin, dregin úr djúpi geðveikislegrar hugsunar Palestínumanna.

Ramy Abdu, stofnandi og formaður

Evró-Miðjarðarhafsmannréttindavaktarinnar,

sem stofnuð var árið 2011.

Mynd: Anassjerjawi/Creative Commons via Wikimedia Commons.

Ísraelsmenn hafa skráð stofnanda samtakanna, Ramy Abdu, sem Hamas-liða. Daginn eftir fjöldamorðin og mannránið á 1.200 saklausum Ísraelsmönnum þann 7. október (2023), birti Abdu færslu á X um að gerendurnir væru „riddarahetjur sem hefðu skapað handa okkur hreina dýrð sem ekki væri menguð af leðjunni.“

Kristof lagði ekki fram nokkurn vott af sönnunargögnum fyrir fullyrðingum sínum. Heimildir hans voru annað hvort nafnlausar eða tilheyra fjölmiðlum sem berjast fyrir fjöldamorðum á Gyðingum og eyðingu Ísraels.

Hann vitnaði í hryðjuverkamenn hverra fullyrðingar um illvirki hefðu breyst með tímanum. Honest Reporting benti á að Sami al-Sai, sem Kristof kynnti sem „sjálfstætt starfandi blaðamann“, eigi sér langa sögu um að fagna hryðjuverkum á samfélagsmiðlum. Hann var tvisvar sinnum fangelsaður fyrir að hvetja til árása. Fullyrðingarnar sem hann gerði fyrir Kristof um meint ofbeldi voru í lykilatriðum frábrugðnar sögunni sem hann sagði ísraelsku „mannréttinda“-samtökunum B’Tselem í fyrra.

Enn alvarlegra er að fyrrverandi forsætisráðherra Ísraels, Ehud Olmert, hefur sakað Kristof um, að rangfæra orð sín svo að hann hafi verið látinn virðast staðfesta þessar röngu ásakanir.

Í stuttu máli var greinin ógeðfelld svívirða. En þetta var ekki bara endurunninn Hamas-áróður sem dæmdi Ísrael. Ásökunin um „hundanauðgun“ var geðrofsdraumur beint úr heimi miðalda, og úr gyðingaandúð nasista og sovétríkjanna.

Kristof skrifaði að þótt sumir velti fyrir sér hvort palestínsk vitni gætu búið til slíkar ásakanir til að rægja Ísrael, þá fannst honum það „fráleitt“.

Hugsið um það. Fyrir Kristof var það ekki „fráleitt“ að hægt væri að þjálfa hund til að nauðga manni. Það sem var í staðinn „fráleitt“ fyrir honum var sú hugmynd að Palestínumenn gætu verið að ljúga til að skaða Ísrael.

En það er nákvæmlega það sem þeir gera allan tímann. Kristof, ritstjórar hans og aðrir Ísraelshatarar trúa palestínskum lygum – hversu fáránlegar og ómögulegar sem þær eru – vegna þess að þeir vilja trúa þeim.

Þeir líta á Palestínumenn sem vesæl og kúguð fórnarlömb Ísraelsmanna. Þess vegna er það talið „langsótt“ að trúa því að Palestínumenn geti gert Ísraelum eitthvað hræðilegt, eins og að trúa því að Ísraelar geti verið fórnarlömb Palestínumanna.

Þess vegna hafa svo margir Ísraelshatarar neitað kynferðisofbeldinu sem Ísraelar voru beittir 7. október.

Daginn eftir svívirðilega framkomu Kristofs voru niðurstöður tveggja ára ísraelskrar rannsóknarnefndar á kynbundnum grimmdarverkum sem framin voru í fjöldamorðum 7. október og síðari handtöku um 251 manns [Ísraela], jafnvel ungra barna, sem dregin voru þann dag inn til Gaza.

Nefndin, sem lögfræðingurinn Cochav Elkayam-Levy stofnaði, byggði á meira en 10.000 ljósmyndum og myndskeiðum; meira en 1.800 klukkustundum af myndefni; og meira en 430 vitnisburðum og viðtölum við eftirlifendur, vitni, frelsaða gísla, sérfræðinga og fjölskyldumeðlimi.

Niðurstöður hennar eru mjög erfiðar aflestrar. Fórnarlömbin voru pyntuð, aflimuð og hálshöggvin; brjóst var skorið af og því kastað um allt; konur voru skotnar á meðan þeim var nauðgað og nauðgað eftir að þær voru myrtar.

Þær voru skotnar í andlitið til að tortíma fegurð þeirra og mannúð; neglur og aðrir hlutir fundust á kynfærum þeirra; ættingjar voru neyddir til að framkvæma kynferðislegar athafnir hver á öðrum. Og allt var þetta tekið upp af palestínskum villimönnum sem stoltir framkvæmdu þessar spilltu athafnir með trylltri gleði.

Þessi skýrsla er nákvæm og áreiðanleg rannsókn sem varpar enn meira hneykslanlegu ljósi á brenglaðan og illgjarnan boðskap Kristofs.

New York Times hefur verið sakað um að birta greinina eftir Kristof daginn áður, til að gera lítið úr ísraelsku fréttinni. Hvort sem svo var eða ekki, þá gaf Kristof sjálfur í skyn að markmið hans væri að gera lítið úr því sem gerðist 7. október.

Grein hans, sagði hann, sýndi að „hræðilegt ofbeldi sem ísraelskar konur voru beittar 7. október gerist nú gegn Palestínumönnum dag eftir dag.“

Ekkert annað land þarfa að þola slíkt. Ísraelum einum skal neitað að horfast í augu við veruleika þjáninga sinna. Ofbeldi á sér stað í öllum fangelsum og Ísrael er örugglega engin undantekning. En Ísrael eitt er beitt geðveikislegum lygum þar um.

Það er vegna þess að Ísrael er eina gyðingalandið í heiminum og aðferðin sem beitt er gegn Ísrael er sama leið og Gyðingar hafa ætíð verið beittir.

Sú fullyrðing að hundar séu þjálfaðir til að nauðga palestínskum arabískum körlum er einungis nútímaútgáfa af fornum rógsherferðum um að Gyðingar hafi eitrað brunna eða myrt kristin börn til að baka blóð þeirra á páskahátíð Gyðinga.

Ásakanir um svelti, þjóðarmorð, barnamorð, líffæraræktun – og nú, ásökunin um „nauðgunarhundana“ – öll flytja þau sömu skilaboðin og ærumeiðingar fortíðar: að Gyðingar séu vondir, djöfullegir, ómannlegir. Því skal útiloka þá frá sviði mannlegrar samkenndar. Þeir eiga að vera stimplaðir sem skrímsli og þjáningum þeirra afneitað.

Samanlögð áhrif Kristof, The New York Times og allra annarra fjölmiðla og fræga fólksins á rauða dreglinum og háskólaprófessora og áhrifavalda á samfélagsmiðlum, sem kynna Gyðinga sem holdgervinga djöfulsins, er að þeir siga múgnum á þá.

„Þið nauðgið körlum, þið nauðgið börnum,“ öskraði múgurinn fyrir utan samkunduhúsið í Park East. „Þið, eruð helvítis félagsfælnir brjálæðingar, ég sé það í augum ykkar.“

Gyðingar eru eltir uppi á götum vestrænna borga, rétt eins og þeir voru áður eltir uppi í bæjum kristinna á miðöldum. Trylltur múgurinn var knúinn áfram af blóðþorsta, með hvatningu kaþólsku kirkjunnar [fyrr á öldum], sem sagði þeim að Gyðingar væru sjálfur djöfullinn.

Á ótrúlegan hátt standa Gyðingar nú frammi fyrir sömu tegund trúarbrjálæðis – að þessu sinni knúið áfram af íslam og vinstri sinnaðri hugmyndafræði.

Það sem við horfum upp á nú á dögum er afturhvarf til frumstæðrar morðhyggju frá því fyrir upplýsingartímann, fyrir nútímann og öld skynseminnar.

Okkur til skelfingar, er það að renna upp fyrir okkur, að húð siðmenningarinnar er afar þunn. Nú er verið að hamfletta hinn siðaða heim. Við lifum á tímum andlegrar plágu. Villimennska er í uppsiglingu og aðal áróðursvélin er The New York Times.

Melanie Phillips, er breskur rithöfundur, blaða- og útvarpskona, sem skrifar vikulega dálka fyrir JNS [Jewish News Syndicate]. Hún er dálkahöfundur fyrir The Times of London og nýja bókin hennar, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, er nýkomin út hjá Wicked Son. Fyrri bók hennar, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, kom út árið 2025. Hægt er að nálgast verk hennar á: melaniephillips.substack.com.