Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

Guðspjall lesið fyrr í athöfninni:

13 Þá færðu menn börn til Jesú að hann legði hendur yfir þau og bæði fyrir þeim en lærisveinar hans átöldu þá. 14 En Jesús sagði: „Leyfið börnunum að koma til mín, varnið þeim eigi því að slíkra er himnaríki.“
15 Og hann lagði hendur yfir þau og fór þaðan. (Matt 19. kafli)

Hér er upptakan með ræðu prestsins:

Og hér er streymið sem unnt er að horfa á alla athöfnina:

https://beint.is/streymi/bergurfelixson

Ræðan:

Þau eiga vel við, orðin úr Matteusarguðspjalli, sem við fengum að heyra áðan:

„Leyfið börnunum að koma til mín, varnið þeim eigi því að slíkra er himnaríki.“

Aðventan er tími barnanna, tími eftirvæntingar enda merkir orðið aðventa, koma.

Aðventa og jól. Tími barnanna en líka tími okkar allra, tími sjúkra, tími þeirra sem vona á betri tíð og einnig tími þeirra sem bíða dauða síns.

Bergur lést 1. sunnudag í aðventu, á nýársdegi kirkjunnar, degi vonar, degi nýrrar framtíðar, deginum sem markar upphaf væntinganna um Hann sem „er og var og kemur“. Núið er fyrst í tjáningu Jóhannesar guðspjallamanns og það á vel við um hann, sem er frá eilífð til eilífðar.

Öll eigum við það sameiginlegt að hafa verið börn. Í bernsku er grunnur lagður að framtíð hvers einstaklings.

Veröldin er hugsuð, hönnuð og áætluð. Henni er stýrt af eðlisfræðilegum lögmálum og einnig af því sem er andlegt og lýtur ekki náttúrulögmálum, en býr í þér og mér og gerir okkur einstök og lifandi, gerir okkur að mönnum, konum og körlum, sem hafa þann hæfileika að spegla hug og hjarta almættisins – með því aðelska.

Elskan er ekki náttúrulögmál, hún er val fólks sem er með sál og vilja og getuna til að elska.

Fyrirbrigðið elska á máli Nýja testamentisins, forn-grísku, er sett fram með ýmsum hugtökum og þau túlka mismunandi hliðar þess margflata tenings sem elskan er.

Ég nefni nokkur orð og stuttar skýringar:

eros, náin, grípandi og holdleg,

philia, vinátta, umhyggja,

storge, kærleikur foreldra til barna og ábyrgð í fjölskyldu,

mania, þráhyggjukennd elska, eitruð,

ludus, gáskafull, gleðirík væntumþykja,

og svo kemur orðið –

agape!

Elska Guðs til okkar manna er einmitt agape-elska, skilyrðislaus, óeigingjörn, fyrirgefandi, græðandi og eilíf.

Og við, börn þessa heims, við sem erum og verðum ætíð börn Guðs, þurfum að upplifa og trúa á elskuna stóru – agape!!!

—

Bergur var góður maður, velviljaðu og vel af Guði gerður og mótaður af traustum gildum kristinnar menningar.

Hann fæddist 14. okt. 1937 og lést 1. des­em­ber, 87 ára að aldri. For­eldr­ar Bergs voru Sig­urþóra Stein­unn Þor­björns­dótt­ir hús­freyja og Fel­ix Guðmunds­son fram­kvæmda­stjóri Kirkju­g­arðanna.

Al­syst­ir Bergs var Þór­unn Helga vél­rit­un­ar­kenn­ari, f. 1935, en son­ur henn­ar er Fel­ix Vals­son gjör­gæslu­lækn­ir. Hann á tvær dæt­ur. Hálf­bróðir Bergs var Jó­hann­es Gudmunds­son, f. 1922, en hann bjó alla sína ævi í Dan­mörku og eignaðist þrjá syni. To sönner af Johannes er her Lasse og Jens og Mikkel sönn til Lasse.

Berg­ur ólst upp á Freyju­götu og síðar Greni­mel. Gekk í Ísaks­skóla, Mela­skóla og Gagn­fræðaskól­ann við Hring­braut. Síðar fór Berg­ur í MA, þaðan sem hann lauk stúd­ents­prófi árið 1958. Hann lauk kenn­ara­prófi og stundaði fram­halds­nám í stærðfræði og stærðfræðikennslu.

Berg­ur vann ýmis störf, m.a. hjá Sements­verk­smiðju rík­is­ins, fyr­ir Loft­leiði í Stavan­ger í Nor­egi og á Fræðslu­skrif­stofu rík­is­ins. Árið 1968 varð hann skóla­stjóri Barna- og ung­linga­skól­ans á Blönduósi og starfaði þar til 1975. Hann gerðist fram­kvæmda­stjóri Barna­vina­fé­lags­ins Sum­ar­gjaf­ar frá 1975-1978 og tók svo við sem fram­kvæmda­stjóri Leik­skóla Reykja­vík­ur árið 1978 og starfaði þar þar til hann fór á eft­ir­laun árið 2007.

Eft­ir­lif­andi eig­in­kona Bergs er Ingi­björg Sigrún Guðmunds­dótt­ir, f. 1942, hjúkr­un­ar­fræðing­ur og fyrr­ver­andi hjúkr­un­ar­fram­kvæmda­stjóri.

Börn þeirra eru Fel­ix leik­ari, f. 1967, eig­inmaður hans er Bald­ur Þór­halls­son pró­fess­or og eiga þeir tvö börn, Guðmund og Álfrúnu Perlu.

Þórir Helgi veit­ingamaður, f. 1968, sam­býl­is­kona hans er Birta Gunn­hild­ar­dótt­ir, kynn­ing­ar­stjóri hjá Borg­ar­bóka­safn­inu, en þau eiga sam­tals sex börn: Daníel, Jóhönnu, Guðberg Emil, Ingibjörgu Unni, Myrru og Loka.

Sig­urþóra Stein­unn, fram­kvæmda­stjóri Bergs­ins Headspace, f. 1972, eig­inmaður henn­ar er Rún­ar Unnþórs­son pró­fess­or og eiga þau þrjú bör, Berg Snæ, sem er látinn, Margrét Rán og Eyjólf Felix. 

Guðbjörg Sigrún, deild­ar­stjóri hjá rík­is­lög­reglu­stjóra, f. 1982, eig­inmaður henn­ar er Stefán Helgi Jóns­son hag­fræðing­ur og eiga þau þrjú börn, Sveinbjörgu Þóru, Láru Salvöru og Jón Orra.

Hann fór úr sementinu í flugið og þaðan í fræðslumálin og svo á hinn mikilvæga leikvang barnanna og var þar réttur maður á réttum stað!

Segja má með nokkrum stráksskap, en um leið alvöru, að þeir feðgar Felix eldri og Bergur, hafi séð um mannlífið frá vöggu til grafar. Bergur sá um börnin en Felix um Kirkjugarða Reykjavíkur. Annar um upphaf lífs en hinn lokin. Sú er saga okkar allra, en svo kemur stóra spurningin: – er framhald!

Við erum öll börn Guðs í þessari veröld, urðum til fyrir sköpunarmátt hans og takmarkalausa fjölbreytni, eigum aðeins eitt líf og hamingjan er fólgin í því að lifa því í gleði og elsku til Guðs og samferðafólksins. Eitt líf – en eilíft líf!

Bergur fór í Menntaskólann á Akureyri og þar eignaðist hann góða vini fyrir lífstíð. Hann starfað um tíma á Blönduósi og kom þar m.a. að því ásamt aflutti Jónasi vini sínum, að stofnun tónlistarfélags Austur Húnvetninga sem síðar leiddi til stofnunar tónlistarskóla á Blönduósi. Við suðurkomu tók að safna saman gömlum félögum úr MA. Bergur var vinsæll meðal skólafélaga sinna. Þeir kalla sig Njólana og telja einn tug.

Já, njólinn er eiginlega illgresi, sem vill vera nálægt mannabyggðum, segir á Vísindavefnum. Þeir hafa skemmt sér og sínum – í mannlífinu – en enginn þeirra verður þó skilgreindur sem illgresi! Það get ég fullyrt. Njólarnir hafa hizt reglulega í gegnum árin, ferðast saman, stundað veiðar og golf og notið góðra veitinga. Það vill svo til að ég þekki til nokkurra þeirra og af góðu einu og þeir eru sjentilmenn og hópur eiginkvenna þeirra ber nafnið Fjólurnar og það með rentu.

Bergur var einn af þessum mönnum sem urðu háðir hlaupum. Hann byrjaði um uppúr fimmtugu að skokka út um borg og bý. Hann hljóp mörg hálfmaraþon og ÍR-hlaup.

Hann var vinsæll maður og farsæll í starfi, en fór ekki um ganga og hús á neinum asahlaupum. Hlaupin voru frjálsar íþróttir og tekin utan vinnutíma.

Þá var hann dáður af samstarfsfólki og Ingibjörg kona hans sagðist hafa verið í stöðugri samkeppni við einar 1500 konur sem dáðu Berg og hann stjórnaði með sinni alkunnu lagni.

Bergur og Ingibjörg kynntust á Borginni árið 1960 en þá var Inga í 5. bekk MR en Bergur hafði tveimur árum áður lokið stúdentsprófi frá MA. En þau urðu ekki par fyrr en síðar og höfðu þá bæði farið til Noregs, Inga í hjúkrunarnám í Oslo og hann sem starfsmaður Loftleiða í Stavanger. Þau gengu í hjónaband 13. ágúst 1966.

Þau keyptu húsið Túnsberg árið 1975 sem er reisulegt og var áður við Þormóðsstaðarveg sem nú heitir Starhagi. Túnsberg með sitt norska nafn, er enn innan fjölskyldunnar, en það var byggt af norskum manni. Inga og Bergur gerðu húsið upp og bjuggu þar í 30 ár.

Í Túnsbergi fæddist yngsta barnið og meðan hlé varð á fæðingarhríðum Ingu, bauð Bergur börnunum út að borða eftirminnilegan rétt, körfukjúkling eða Chicken-in-the-basket. Þessu gleyma börnin aldrei!

Bergur hafði unun af tónlist og góður jazz hreif hann gjarnan.

Hann var blíðlyndur – en harður við sjálfan sig.

Ég þekkti Berg helst af afspurn, en kona hans og ég erum fimmmenningar og systkini hennar þekki ég – og tvö þeirra voru á sama tíma og ég í Verzló.

Þau hjónin voru af kynslóð sem lét ekki bara reka á reiðanum heldur tók það alvarlega að leggja samfélaginu til krafta sína og gáfur, svo að mannlífið mætti þroskast og batna og veita komandi kynslóðum enn betri lífsskilyrði, en þau höfðu sjálf búið við.

Í Bergi var viðkvæm sál sem án efa skýrist að hluta til af því að hann missti föður sinn ári fyrir fermingu.

Bergur lagði sig fram um að vera traustur og góður maður. Hann var lausnamiðaður í störfum sínum, fann leiðir út úr deilumálum án átaka og var farsæll í verkum og gjarnan valinn til forystu. Einn Njólanna sagði hann hafa verið velviljaðan mannasætti, vinsælan yfirmann, sem stjórnaði af mildi. Ungur ólst hann upp við hugsjónir jafnaðarmanna um samkennd og þjóðfélagsábyrgð, um að allir eigi lífsrétt og sín „hlutabréf“ í réttlætinu og hamingjunni.

Hann settist seint í helgan stein, en orðatiltækið er komið af því er fólk forðum daga flutti í klaustrin, í steinhúsið, sem slík voru þá einu umönnunarstofnanir landsins fyrir utan heimilin sjálf og um aldamótin, kominn á sjötugsaldur fór hann í sagnfræðinám og í kjölfarið skrifaði hann bók um Sögu leikskóla í Reykjavík frá 1975 – 2005.

Stærsta gleðin, seinustu misserin, var að fá börnin og barnabörnin í heimsókn. Þá birti yfir honum. Þau eignuðust fjögur gerðarleg börn og hæfileikarík, tólf barnabörn sem öll lifa utan eitt, Bergur Snær. Blessuð sé minning hans.

Og hér kemur kveðja frá fjarstöddum fjölskyldumeðlimum:

Kveðja frá Tékklandi og Bandaríkjunum. Við, börn, tengdabörn og barnabörn Felix og Baldurs sitthvorumegin við Atlantshafið sendum innilega kærleikskveðju í jarðarför afa Bergs. Vegna búsetu gátum við ekki verið með ykkur í dag en við hugsum hlýlega til ykkar allra og fylgjumst með streyminu. Guðmundur Felixson, Þuríður Blær Jóhannsdóttir og Arnaldur Snær í Prag. Álfrún Perla Baldursdóttir, Árni Freyr Magnússon, Eydís Ylfa og Sóley Lóa í Norfolk.

Bergur var góður sögumaður, en svo fór minnið að gefa sig smátt og smátt. Fyrstu einkennin gerðu vart við sig fyrir um fjórum árum. Hann hafði átt farsælt og fagurt líf og vildi aldrei fara í dagvistun enda Inga hjúkrunarkona heima, hokin af reynslu. Hún átti góðan tíma með honum og Bergur gat verið heima allt fram undir það síðasta. Hann var tíu daga samtals á Landakoti og Landspítalanum í Fossvogi þar sem hann lést. Ekki íþyngdi Bergur heilbrigðiskerfinu um ævina því hann hélt sér ætíð við með hreyfingu og hógværð.

Minningarnar eru margar og Inga rifjar upp ýmislegt. Hún skrifaði mér:

„Við eigum góðar minningar af Blönduósi, því þar var pabbi að smíða kofa í garðinum fyrir börnin og svo á Túnsbergi passaði hann að setja rólur og sandkassa fyrir barnabörnin. Enda átti hann alltaf nóg af spítum í bílskúrnum.  

Pabbi var mjög góður sögumaður og sögurnar hans urðu stundum svolítið langar en hittu samt alltaf í mark. Vinsæll tækifærisræðumaður og skemmtilegur í partýum. Kom oft skemmtilega á óvart í mannfagnaði og hélt óvæntar ræður. 

Hann kunni mikið af lausavísum sem hann laumaði að við rétt tækifæri. 

Átti það til að skjóta inn sögum af börnum inn í ársskýrslur Leikskóla Reykjavíkur, hann kryddaði þær með skemmtilegum sögum frá börnum. 

Ferðalög og laxveiði 

Hann mætti alltaf á alla íþróttaleiki hjá strákunum, þeir muna það að hann tróð eitt sinn heilu fótboltaliði í Lada-station til að keyra þá á fótboltaleik. 

Langadalsá – sérstaklega ánægjulegar minningar þegar við fórum öll saman í Langadalsá einu sinni á sumri með fjölskyldu Ingu. 

Hann var mjög lunkinn veiðimaður og veiddi oft mest. Hann var einnig afburða spilamaður í bridge. Hann kom reglulega heim með bikara fyrir eitthvað sem hann var að gera, golf, laxveiði, bridge, hlaup eða hvað sem er. Einhvern veginn náði hann alltaf árangri í því sem hann gerði. 

Hann hafði almennt mikla ánægju af því að gera eitthvað skemmtilegt og vera með fólki í allskyns áhugamálum. 

Hann setti fjölskylduna sína ætíð í fyrsta sæti. 

Svo mörg voru þau orð Ingu um hann Berg.

Nú er aðventa og fólk hugar að jólagjöfum.

Lífið er einstök gjöf. Stundum er sagt að við verðum að skila lífinu aftur. Skila gjöfinni?! Er það svo? Er ekki réttara að segja að á hinum miklu mærum umbreytist lífið og haldi áfram í annarri vídd.

Og við sem hér kveðjum, höldum áfram á lífsveginum. Ætli það sé ekki besta leiðin, að leitast við að lifa á hverjum tíma í sátt og samlyndi við annað fólk, að lifa í samhljómi við æðri gildi og reynslu kynslóðanna, tengjast náttúrinni og æðri mætti.

Fræðimenn í heilbrigðisvísindum segja að þrenn tengsl skipti mestu á lífsleiðinni:

Í fyrsta lagi, tengslin við eigið sjálf og samferðafólkið.

Í öðru lagi, tengslin við náttúruna, að skynja sig hluta lífríkisins og hins stóra samhengis.

Í þriðja lagi, tengslin við æðri mátt, við Guð, við hug og hjarta hins eilífa, sem er uppspretta hinnar sönnu elsku – agape.

Þetta hefur kristin trú ætíð boðað og því er allt það góða, sem einkennir bestu þjóðfélög veraldar, komið úr smiðju smiðsins frá Nasaret. Það sem aflaga fer í nútímanum á margt rætur í vanrækslu við gildin og mistúlkun fólks á þeim, bjögun trúarinnar og misbeitingu kristinna kenninga á röngum forsendum og skorti á fræðilegri þekkingu.

Við erum gæfufólk sem eigum lífið í þessu landi.

Leitumst við að gera allt sem í okkar valdi stendur til að bæta samfélagið.

Lifum í anda þess sem Bergur Felixson gerði, í samhljómi og viðleitni til að finna lausnir í stað átaka, að hlúa að börnum og auðsýna fólki virðingu og kærleika.

Guð blessi minningu Bergs Felixsonar og megi kærleikur Guðs umvefja Ingibjörgu, börn þeirra og afkomendur alla, ættingja, vini og samferðafólk.

Guð er góður!

Og lífið er gjöf Hans!

Og lífið er eilíft – fyrir mátt Hans sem öll veröld lýtur, allir heimar, allar víddir!

Bergur Felixson er Honum falinn með bæn og blessun.

Amen