Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

löggiltur endurskoðandi

1949-2024

Bálför frá Neskirkju mánudaginn

11. nóvember 2024 kl. 15

Viltu lesa/hlusta? Texti og upptaka fyrir neðan myndina.

Kæra samferðafólk Þorsteins Haraldssonar, þið öll sem hér kveðjið góðan dreng. Ég vil vara ykkur við hér í upphafi því þessi minningarorð eru lengri en flest sem ég hef ritað. Þetta eru orð vinar til vinar og hann Steini verður ekki kvaddur af mér með einu litlu lettersbréfi.

Við erum öll á einum og sama veginum, lífsveginum sjálfum, sem hefur hin miklu vegamót framundan, sem enginn sleppur við að fara yfir. Vegurinn sem liggur frá lífinu, er fyrir sigur krossins, vegurinn til lífsins!

Að lifa lífinu er list og að deyja er það einnig. Hann Þorsteinn kunni hvort tveggja. Lífið var honum þó ekki eintómur dans á rósum. Það voru hvörf á lífsveginum. Hann varð fyrir því sem drengur að missa sjón á öðru auga vegna flugeldaslyss sem frestaði, t.d. fermingu hans um eitt ár og mótaði hann fyrir lífstíð. En hann Þorsteinn var gæfumaður.

Þau Lára Valgerður Júlíusdóttir kynntust í Verzlunarskólanum, en þekktu hvort annað áður, enda engin ljósár á milli bernskuheimila þeirra. Hún sagði mér að hún hefði orðið ástfangin af skemmtilegasta stráknum í árganginum. Já, hann Steini hafði sérstakan húmor og var jafnan hnittinn í athugasemdum og svörum og svo var hann líka svo fallegur yst sem innst.

Og í dag er brúðkaupsdagurinn þeirra! Þau gengu í hjónaband fyrir rúmri hálfri öld og hættu þar með að vera „single“ á degi einhleypra.

Hvaðan kom þessi góði drengur og greindi?

Foreldrar hans voru Aðalheiður Sigurðardóttir, húsmóðir og hárgreiðslukona og Haraldur Þorsteinsson, húsasmíðameistari. Ég jarðsöng þau bæði hér í Neskirkju. Halli og Dista voru dugnaðarfólk og komu upp fjórum hæfileikaríkum börnum:

Sigurður, viðskiptafræðingur, var elstur, en hann lést allt of snemma,

þá kom Þorsteinn,

næst Ingibjörg, bókari og

svo Ástráður, lögmaður og ríkissáttasemjari.

Halli og Dista bjuggu um hríð á Miklubraut 56 og þar sló hjarta bernskunnar í brjósti Steina. Miklabrautin var þéttsetin fólki af öllu tagi hvað menntun og fjárhag varðaði. Steini fór um garða og götur, glaður og hress, hávaxinn glókollur með munninn fyrir neðan nefið eins og Halli, en líka ögn feimna og óræða brosið hennar Distu. Þau bjuggu í Álftamýrinni þegar ég kynntist Steina.

Foreldrar okkar Steina og þeirra kynslóð voru ekki að fara neitt á límingunni út af skorti á leikskólaplássum. Nóg var að hafa íbúð og vinnu – og að eiga bíl var lúxus. Halli fór með Steina út á Klambratún eftir að hafa komið heim í hádegi til að borða, setti á hann beizli og langan taum með hæl sem negldur var fastur í svörð. Steini gat leikið lausum hala innan þvermáls hringsins. Dista stóð af og til upp frá sínum verkum, fékk sér kaffitár og kíkti út um þakgluggann og leit eftir honum Steina sínum sem undi glaður við sitt og kannski lærði hann einmitt þarna að sitja við sinn keip, ef áheyrendur skilja enn það orðatiltæki. Meðan Steini kannaði sín mörk, óku Fordar og Lettar, Dodsar, Vúxar og Skódar murrandi eftir Miklubrautinni. Og engin var barnaverndarnefndin ræst út, engin lögga kölluð til, hvað þá bróðir nágrannans sem var meira að segja háttvirtur dóms- og kirkjumálaráðherra!

Steini tjóðraður innan hrings minnir mig á ljóð eftir skáldið Stein Steinarr – UTAN HRINGSINS –

Ég geng í hring

í kringum allt, sem er.

Og innan þessa hrings

er veröld þín.

Minn skuggi féll um stund

á gluggans gler.

Ég geng í hring

í kringum allt, sem er.

Og utan þessa hrings

er veröld mín.

Allskonar fólk bjó við Miklubrautina. Þetta var löngu áður en fólk fór að byggja í Smartlandi sýndarveruleikans.

Uppeldið og gildin, sem Steini lærði heima, gerðu hann að þeim manni sem hann var, en auðvitað voru áhrifaþættirnir fleiri. Hann talaði oft um árin er hann sem drengur var sendill hjá Sveini Ben og fór á milli skrifstofa og stofnana með mikilvæg bréf og skilaboð. Hann varð sendill eins og sá sem hér talar og hljóp með vörur milli verzlana og húsa á Ísafirði.

Við sendlarnir kynntumst hvor öðrum í þeirri dásamlegu deiglu sem Verzló var. Leiðir okkar lágu saman í félagslífinu. Yðar einlægur var forseti Nemendafélagsins, en Steini ritstýrði blaði félagsins, Viljanum, og hafði sínar skoðanir og vilja með blaðið, sem fylltist frjóu og skemmtilegu efni.

Mikið var brallað á þessum árum. Steini kom stundum í heimsókn til mín í Garðabæinn þar sem ég bjó, en þá voru samgöngur ekki eins og í dag. Fyrir kom að Steini gisti á sólbekk í herbergi mínu og við kjöftuðum þar saman uns við duttum út af. Steini var þá einmana enda Lára skiptinemi í God’s Own Country. Og í byrjun vetrar eftir útskrift okkar úr Verzló, 2. des., varð Steini tvítugur. Fyrr um daginn fæddist mitt fyrsta barn, Hrafnhildur, sem nú er listakona í New York og kallar sig Shoplifter! Og ekki spillti það nú vináttunni okkar, þessi samstilling himnanna á sameiginlegum fæðingardegi þeirra beggja.

Þá verð ég að geta þess að mörg voru bréfin milli Láru og Steina meðan hún var í henni Ameríku, þar sem örlög margra í heimsbyggðinni réðust og ráðast enn og Ísland á stundum eins og lítil sýsla í þvísa landi og Evrópusambandinu.

Ég man þegar ástfangna parið fór eldsnemma að morgni til að sinna þrifum í verktöku móður Láru, sem með fádæma dugnaði og elju kom sínum börnum öllum til mennta. Systkini Láru eru Ingibjörg, kennari, Halldór, sálfræðingur og Sigurður, læknir, sem er erlendis ásamt Önnu konu sinni og senda þau fjölskyldunni kærar samúðarkveðjur. Kveðja er hér einnig flutt fá Önnu Kristínu, fv. starfsfélaga Þorsteins og Sigrúnu systur hennar.

Lára og Steini lögðu upp í ferð um lífsveginn, Miklubrautina einu og sönnu, sem allir jarðarbúar ferðast á. Þau voru gæfufólk, hún hæstaréttarlögmaður og hann löggiltur endurskoðandi.

Börn þeirra eru þrjú:

Helga Lára, safnstjóri, gift Pétri Erni Friðrikssyni, myndlistarmanni,

Haraldur, taugasálfræðingur, kvæntur Kristjönu Ernu Pálsdóttur, verkfræðingi

og

Halldór Kristján, lögmaður, kvæntur Lindu Karlsdóttur, atferlishagfræðingi.

Barnabörnin Þorsteins og Láru eru:

Hulda,

Margrét Edda og

Ástríður,

Sigrún Lára,

Úlfhildur, sem fæddist andvana,

Stígur Breki og

tvíburarnir Stella og Nói,

og svo Heiða Kristín og

Laufey.

Mikið ríkidæmi!

Steini á Miklubraut 56, varð auðvitað Valsari og hetjan hans var séra Friðrik Friðriksson og Úlfar Þórðarson, augnlæknir og fleiri kallar sem byggðu völlinn við rætur Öskjuhlíðar. Farið var í Vatnaskóg og gildin tekin inn og reirð þéttum hnútum við erfðavísana. „Látið aldrei kappið bera fegurðina ofurliði“ sagði séra Friðrik er hann hélt ræðu við vígslu fyrsta knattspyrnuvallar Vals.

Löngu seinna, þegar Steini var orðinn virðulegur löggiltur endurskoðandi stýrði hann því ásamt öðrum Völsurum að haldnar voru vikulegar bænasamkomur í Kapellunni sem vígð var 1993.

Segja má að Steini hafi skrifað séra Friðrik aftur inn í Val eða inn í vitund Valsmanna, en sorglegt er til þess að vita að nú hafa lærisveinar hans snúið baki við stofnandanum sjálfum. Framtíðin mun leiða í ljós hvaða afleiðingar það kann að hafa í hinu stóra samhengi.

Ungur drengur braut eitt sinn rúðu í húsi Ólafs Pjeturssonar endurskoðanda með fótbolta. Halli kom með Steina, þá 8 ára pjakk og skipti um gler hjá endurskoðandanum og vildi ekki taka neitt fyrir, en sagði að hann mætti gjarnan kenna honum Steina sínum endurskoðun þegar hann hefði aldur til.

Svo fór að við Steini fórum báðir í endurskoðunarnám, hann hjá Ólafi og ég í Keflavík, en ég naut þeirrar gæfu hvað mig sjálfan varðar að hafa endurskoðað þann ásetning og breytt um stefnu og farið í himnabókhaldið þar sem Drottinn sjálfur skipar í bókhaldsdálkana, sauðunum sér til hægri en höfrunum til vinstri. (Matt 25.33).

Ég spurði Vesturbæinga eitt sinn í heita pottinum í Vesturbæjarlauginni, sem margir telja sig hægrisinnaða, hvort þeir vissu hvers vegna það væru tvöfalt fleiri sæti vinstra megin í Neskirkju, en hægra megin! Þeir urðu ögn hissa og ranghvolfdu augunum og höfðu engin svör, en ég gat huggað þá með því, að frá altarinu séð, væru þau fleiri til hægri en vinstri! Sjónarhóllinn skiptir öllu!

Steini var ætíð með sitt á hreinu. Hann hafði lært að lifa og komast áfram eftir lífsveginum, hinni eilífu Miklubraut og sigrast á mótlæti og hindrunum á þeirri braut.

Hann veiktist um miðbik ævinnar og það var heldur betur verkefni að stemma af dálkana í bókhaldi sálarinnar. Geðhvörf eru ekkert lamb að leika sér við. Stundum er talað um að hann eða hún sé á þessu eða hinu rófinu. Snillingar eru gjarnan á þessu rófi, sem er kannski oftar en ekki notað, sem einhverskonar skálkaskjól handa öðrum en okkur sjálfum. Nei, ekki ég!

Glíma hans var snörp og ekki ætla að gera lítið úr veikindunum né heldur hve mikið þau reyndu á Láru og börnin. En það birti upp og lífið hélt áfram með sínum fjölbreyttu veðrabrigðum.

Rófin eru mörg í lífinu og við erum öll rófafólk. Við eigum okkur t.d. öll stað í stafrófinu. Augu, hár og húð marka okkur bás á litrófinu. Og svo er það geðrófið sem við erum öll á – Nota Bene – og ef við værum ekki þar, þá mættum við sko virkilega fara að biðja fyrir okkur! Ég er ekki geðlaus og þú ekki heldur. Við erum öll á þessu geðrófi og færumst þar fram og til baka, upp og niður, alla daga. Enginn er geðlaus. Við eru fólkið á rófunum sem ferðast eftir Miklubraut lífsins og endum öll á sömu mærum.

Hvunndags, um klukkan hálftíu, er ég gjarnan að laga fyrsta espressobolla dagsins. Farsíminn fylgir mér um íbúðina því ég á von á símtali. Steini hringir flesta morgna úr bústaðnum sínum i Hesti, síðustu misserin. „Sælir“, segir hann alltaf með sínum sérstaka raddblæ. Við ræðum svefninn og daginn framundan. Steini er að pæla í lífinu. Hann vissi nefnilega að maður þarf ekki bara að læra að lifa, heldur líka að læra að deyja. Hann var kominn með illvígan sjúkdóm.

Ég dáðist að honum í því ferli, hvernig hann tókst á við veikindi sín, meðferðir og ráð. Á endanum tók hann ráðin í sínar hendur og flautaði til seinni hálfleiks og var þar eigin dómari og stefndi á sigur með hana Láru sína í línuvörslunni. „Hollur er heimafenginn baggi“, segir í máltækinu. Trúin á Guð og lífið, trúin á réttlátt samfélag og jöfnuð, fékk Steini í nesti frá foreldrum sínum og ættboga og þau deildu þessum gildum, Lára og Steini.

Í veikindunum sóttist hann eftir leiðsögn um lestur á góðu efni til íhugunar á lokametrunum. Hann hlustaði gjarnan á hljóðbækur t.d. á Jobsbók í Gamla testamentinu, sem er ein af perlum heimsbókmenntanna. Sagan um Job, er saga manns, sem átti öll veraldleg gæði, en missti allt og varð hræðilega sjúkur. Höfundur reynir að svara þeirri spurningu hvers vegna góðir menn verði fyrir mótlæti og þjáningum á lífsveginum. Þessa bók þurfa allir að stúdera til lokaprófs í skóla lífsins, áður en Miklabrautin lokast við mærin mestu.

Þá hlustaði hann á Davíðssálmana og Guðspjöllin, Postulasöguna og fleira hollmeti úr hlöðum andans.

Hvað verður um þær kynslóðir sem fara að mestu leyti á mis við trúararf okkar Íslendinga? Kirkjan og kristin trú eru grundvöllur menningar allra Vesturlanda. Allt sem við teljum til mannréttinda er komið úr Hugsanafljótinu mikla, sem heimspekingurinn Páll Skúlason, nefndi svo, arfinum frá Grikkjum, Gyðingum og Kristnum.

Hin kristna menning er auðlind, henni má líkja við jarðhitann. Í þúsund ár var engin tækni til að virkja jarðhitann og fólk norpaði í köldum torfbæjum án allar nútímaþæginda – en svo tókst okkur það á liðinni öld. Nú alast upp kynslóðir sem þekkja ekki hina andlegu auðlind og eru því eins og Íslendingar forðum sem vissu af jarðhitanum en náðu ekki að virkja orkuna.

Steini lærði að lifa – og hann lærði líka að deyja og þar skipti trú hans mestu, kærleikur hans og þakklæti til ástvina sinna, menningar og kristni.

Oft naut ég gestrisni Láru og Steina í Hesti. Seinasta heimsókn mín til hans var þó ekki þangað heldur á Sjúkrahúsið á Selfossi 29. nóvember s.l. Helga Lára og Pétur voru hjá honum í stofunni sem er tvíbýli. Tjald skildi að sjúklingana tvo. Um leið og ég heilsaði, sagði Steini veikri röddu: „Ég vil heyra sálminn, ég vil heyra sálminn!“ Hann átti við sálminn hans séra Hallgríms, „Um dauðans óvissan tíma“ sem ég hafði flutt í Neskirkju sunnudaginn áður. Enga bók hafði ég til að styðjast við og sagðist mundu reyna.

Þegar ég hafði farið með seinasta versið, sagði Steini, eins hátt og röddin leyfði: „Amen, amen, amen.“ Þá heyrðist rödd handan skilrúmsins í stofunni: „Ég segi líka, amen – amen, í Jesú nafni.“ Trúaður maður var einnig í hinu rúminu.

Hvert er haldreipi okkar á ögurstundu? H.C. Andersen sagði barnasöguna um Ísdrottninguna. Hún er um dreng sem kunni ekki að biðja, kunni ekki að lifa og ekki heldur að deyja. Hann var fastur í köldum klóm Ísdrottningarinnar.

Daginn eftir hringdi ég í Láru og Steini tók við símanum og sagði mér hróðugur, að nú væri hann kominn með lögheimili í Hesti. Daginn sem hann lést ætlaði ég að fara til hans seinni partinn, en þá hringdi Lára í mig um morguninn og tilkynnti mér að Steini vinur minn væri dáinn. Þegar leið á daginn átti ég svo bænastund með ástvinum hans á sjúkrahúsinu og við kvöddum hann með tárum og þökk. Lára stóð honum við hlið með ástúð og æðurleysi, umhyggju og elsku, til hinstu stundar hans. Styrkur hennar er áðdáunarverður og þrautseygjan ekki síður og það ber að þakka. Guð laun, var sagt forðum.

Í Hesti er gott að vera. Þar ropaði rjúpan nýlega, er ég var í heimsókn, sem sagt er að viti á rigningartíð. Sú þjóðtrú gekk eftir. Og það súldar í sálum okkar við að kveðja góðan samferðamann.

Steini hugsaði og pældi í mörgu. Hann sendi mér eitt sinn texta. Þar segir hann m.a.:

Myndefni, einmitt. Ég reiði mig á myndefni.

Í draumi vorum við Lára í stórborg. Við stóðum við umferðargötu þar sem bílar þutu hjá og meira að segja heilt hafskip. Og þar kom á hraðferð fólkskassabíll af stærstu gerð; bílstjóri frammí og afturí heil fjölskylda í búri. „Sástu þetta?“ spurði ég „Já“ sagði Lára og bætti við: „Þetta fólk er í pattgröf.“ Pattgröf? Ég hékk á orðinu og um leið og ég vaknaði rauk ég frammúr og gúgglaði pattgröf. Ekkert kom upp, engin svör. Það þótti mér ekki gott, en ég gafst ekki upp og framkallaði mína eigin mynd:

Gröf er gröf og pattstaða getur komið upp í skák. Pattið er á grafarbrúninni. Til að skoða pattstöðuna þarf fyrst að fara uppúr gröfinni. Því næst er að athuga pattið – því hindranirnar eru oft bæði raunverulegar og ímyndaðar og hver fallin hindrun greiðir leið.

Dögum oftar hitti ég fólk sem talar um það sem því liggur á hjarta og ég heyri að margir eru í pattgröf.

Steini sendi þanka og mér finnst rétt að deila þeim með ykkur því þeir segja svo margt um hans karakter og persónulega reynslu. Hann ritaði:

Ég hafði gaman af lestri sjálfsævisögu Benjamíns Franklín. Benjamín var fæddur 1706 en er nútímamaður og nær vel til manns vegna þess að bókin er á nútíma íslensku. Auðvitað er fortíðin eins og framandi land.

Árið er 2016.

Ég skrifa og skemmti mér. Ég sýni engum – en verð að hafa lesanda.

Ég les ekki leiðbeiningarbæklinga. Ég er lesblindur. Ég les ekki bækur, en ég les í bókum. Sennilega hefði ég náð verslunarprófinu með þeirri einkunn sem dugði mér í lærdómsdeildina ef lesblindan kæmi ekki til. Ég hef í raun litla skólamenntun. Mánuði eftir að skóla lauk fór ég í starfsnám hjá Ólafi Pjeturssyni endurskoðanda. Þetta var í júní 1969. Ólafur dó í janúar 1972. Þá var bóklegi hluti námsins rétt að byrja. Þegar Ólafur var dáinn kenndi ég mér sjálfur. Löggildingarprófið fór fram 1975 og ég féll á því. Ég hafði ekki botnað í mörgu af því sem til prófs kom. Það var sagt að prófin væru miðuð við reynslu og kunnáttu nemenda hjá Stóru stofunum. Lára var langt komin með lagadeildina og var meðal þeirra sem stóðu sig best. Fyrir mig var að duga eða drepast. Ég lauk löggildingarprófi 1976 og var næst-hæstur.

Sennilega hefði ég orðið arkitekt. Hefðbundin endurskoðun hefur aldrei átt vel við mig. Ég bjó mér til passandi starfssvið innan fagsins. Ég rak Hlutabréfamarkaðinn hf. í þrjú ár og Hlutabréfasjóðinn hf. í níu ár. Bæði félögin risu síðar í hæðir. Ég naut þess að starfa fyrir Listahátíð í 20 ár. Og til 2016 hafði ég umsjón með kjallaranum hans Árna Skúlasonar í Síðumúlanum. Þar var ég 41 ár. Dóttur hans í Svíþjóð benti ég á í vetur að ég væri að verða jafn gamall og pabbi hennar var þegar ég var fenginn honum til aðstoðar. Dóttir Árna og dótturdóttir komu heim í vor og saman fundum við ungan lögmann sem tók við af mér.

Menntun hlaut ég hjá samferðamönnum mínum. Fjarkennslu hef ég notið frá Gunnlaugi SE Briem, leturfræðingi, í áratugi. Ákveðni og kjark lærði ég af Jóni Steinari. Vinátta okkar var víða kunn og af henni naut ég virðingar og ótta embættismanna. Baldur Guðlaugsson kenndi mér að vera heiðarlegur og að fara vel með peninga. Ekki má ég gleyma foreldrum mínum og Láru – þótt nóg þætti mér stundum um feðraveldið. Ég var fimm ár í sama húsi og Leifur Breiðfjörð og kom daglega á vinnustofu hans. Það var lærdómur. Ég vann fyrir lækna, arkitekta og menntaða kunnáttumenn. Í faginu naut ég þess mest. Hópur arkitekta vildi hafa mig með sem hluthafa og stjórnarmann í fyrirtæki sínu. Það var ég í 14 ár.

Ég gleymi mörgum sem hafa menntað mig og stutt og bið þá afsökunar á því.

Í gömlum bókum treður sér margt milli nútímamanns og þeirra skilaboða sem höfundur vill koma á framfæri. Í endurprenti verka Friðriks er sjálfsagt að styðjast við nútímamál. Hann er maður allra tíma og vill að sögur sínar og erindi sín komist til skila.

[…]

Þetta eru vangaveltur og ekkert liggur á. Ég er þakklátur fyrir að eiga þig að og þigg hvers kyns ábendingar og athugasemdir.

Þorsteinn

Hann hugsaði margt um dagana og var næmur á strauma tímans. Undir lok starfsævinnar vann hann hjá Skattransóknarstjóra og fann í því starfi stórt mál þar sem starfsmenn hins opinbera hefðu fyrir vanrækslu sakir valdið gríðarlegum tekjumissi hins opinbera vegna fjármálabrasks innan tiltekinna fyrirtækja. Þorsteinn var rekinn fyrir uppátækið en fór í mál og hver nema Lára vann það fyrir hæstarétti! Steina voru dæmdar bætur fyrir ólögmæta uppsögn. Steini ritaði bók um málið, Afglöp eða spilling – og gaf út sjálfur, hema hvað!

Hann ritaði ennfremur frábæra grein um hrunið og byggði hana á tilvitnun í Konungsskuggsjá. Greinin var valin bezta grein sinnar tegundar af sambandi Norræna endurskoðenda, á meðan félagið hans hér heima vildi ekkert af þessari frábæru grein vita og engan sóma fékk hann þaðan. Kjarni hugsunar Þorsteins í greininni er tekinn úr Konungsskuggsjá:

‘Nú er sá einn ótaldur árgalli er miklu er þyngri einn en allir þessir er nú höfum vér talda, ef óáran kann að koma í fólkið sjálft er byggir landið eða enn heldur ef árgalli kemur í siðu þeirra og manvit og meðferðir er gæta skulu stjórnar landsins. … En ef óáran verður á fólkinu eða á siðum landsins þá standa þar miklu stærstir skaðar af, því að þá má ei kaupa af öðrum löndum með fé, hvorki siðu né manvit ef það týnist eða spillist er áður var í landinu’ (Kgs45, 51).

Á hvaða leið erum við sem þjóð?

Þorsteinn vissi í hvað stefndi og hann undirbjó sig og nestaði fyrir mærin stóru við enda hinnar miklu brautar. Og hann þekkti orð Jesú sem sagði:

Gangið inn um þrönga hliðið. Því að vítt er hliðið og vegurinn breiður sem liggur til glötunar og margir þeir sem þar fara inn. Hve þröngt er það hlið og mjór sá vegur er liggur til lífsins og fáir þeir sem finna hann. (Mk. 7.13-14)

Já, gætum vor á vegum lífsins.

Í Opinberun Jóhannesar segir:

11 Þá sá ég himininn opinn. Og sjá: Hvítur hestur. Sá sem á honum sat hét Trúr og Sannur, hann dæmir og berst með réttlæti. 12 Augu hans voru sem eldslogi og á höfði hans voru mörg ennisdjásn. Og hann ber nafn ritað sem enginn þekkir nema hann sjálfur. 13 Hann var skrýddur skikkju, blóði drifinni, og nafn hans er Orðið Guðs. […] 16 Og hann hefur á skikkju sinni og lend nafn ritað: „Konungur konunga og Drottinn drottna.“(Op. Jóh. 19.11-13 og 16)

Sem íbúi í Hesti var Þorsteinn fluttur á Sjúkrahúsið á Selfossi og þangað kom sigurvegari lífsins á hvítum hesti og þeir hurfu saman inn í himin Guðs.

Og við stöndum hér og getum horft til himins í trú, von og kærleika. Við munum öll þurfa að mæta fyrir dómsóli Guðs, en getum fyrir trúna verið viss um að dómur hins hæsta yfir okkur öllum, verður dómur náðar, sýknudómur í æðsta rétti tilverunnar og það er vegna Hans sem tók á sig sektina og greiddi fyrir hana á krossinum, Hans sem er lávarður allra heimsins lögmanna og hefur starfað um aldir, bæði í Konstantínópel, Róm og Reykjavík og á hverju byggðu bóli, í hverri sveit. Höfum hann með okkur á lífsveginum og ennfremur í dóminum við mærin miklu.

Það er fagnaðarerindi trúarinnar, að eiga Krist sem greiðanda og verjanda!

Blessuð sé minning vinar míns kæra, Þorsteins Haraldssonar

– og góður Guð blessi Láru, börnin þeirra, tengdabörn, barnabörn, ættfólk allt og vini.

Guð varðveiti okkur öll meðan við enn erum á lífsins braut og megi sigurvegarinn góði einnig ríða hjá á sínum hvíta hesti í fyllingu tímans og taka okkur með sér inn í himin Guðs.

Amen, amen, í Jesú nafni, amen.