Örn Bárður Jónsson – and "BARD-art"

Snarpur pistill blaðamanns á vef Norska ríkisútvarpsins – NRK – er hér í þýðingu Gúgga vinar míns.

Á þetta ekki líka við um Ísland, að breyttu breytanda, við höfum ekki hirð en flest annað skandinavískt?

Hér er greinin í þýðingu Gúgga vinar míns. Hann er að vísu ekki sá sleipasti í íslensku en greinin skilst samt.

Viltu lesa? Viltu hlusta? Hlustunin tekur tæpar 8 mínútur. Þú tekur öðru tilboðinu eða bara báðum? Verði þér að góðu!

ANNÁLL

Kæru landsmenn

Það er mikið um að vera í föðurlandi voru um þessar mundir. Það er kominn tími til að setja hlutina í rétt samhengi.

Að sonur verðandi drottningar okkar hafi ekki notað silkihanska á fylleríi með fyrrverandi elskhuga sínum og að frænka Märtha Louise elskar engla og ætlar að giftast manni sem selur heimatilbúnar medalíur sem geta gert okkur gott, er bæði harmrænt og kómískt, skrifar annálahöfundurinn.

Í gamla daga notaði Noregskonungur sverð þegar hann vildi ná athygli.

Árið 2024 fær konungshúsið athygli fyrir „líkamsárás“, kókaín og engla. Meðan verðandi drottning okkar hefur samband við fórnarlambið og sonurinn sem er ákærður fyrir ofbeldi bendir á geðraskanir og fíkniefnaneyslu. Og á hliðarlínunni standa konungssinnar með fána og tár og skilja allt svo vel.

„Og pressan og þjóðin munu brátt gleðjast yfir slúðri og heiladauðu brúðkaupshæpi“

Kæru landsmenn og konur, hvað með smá raunveruleikaviðurkenningu og smá sjálfsgagnrýni í landinu þar sem endurkomupólitíkus úr Frp (Norski Framfaraflokkurinn) heldur því fram, kannski með réttu, að norskir stjórnmálamenn hafi alltaf ræktað vandamál og veika hópa.

Í landinu þar sem á annað hundrað ónefnt, fátækt ungt fólk frá höfuðborginni, á hverju einasta kvöldi er leyft að valda frjálslega eyðileggingu á götum úti með hnífum, eiturlyfjum og sprengiefnum.

Hvert stefnum við og hver er viljinn til að leysa vandann? Hvar eru tækin og hvar bera þau ábyrgð? Hvar eru stjórnmálamennirnir? Hvar er lögreglan og dómskerfið? Hvar er siðferðið og hvar eru afleiðingarnar? Hvar er heilbrigð þátttaka? Ástæða? Hvar er samfélagið? Hvar erum við?

Er eitthvað að gerast þarna úti?

Gerum við annað en að tala saman? Í útvarpi, blöðum og sjónvarpsumræðum. Á Marienlyst eða í sólinni á bryggjukantinum í Arendal. Greinilega ekki.

„Við ferðumst í bústaðinn á fimmtudögum, erum með heimaskrifstofu á mánudögum“

Allt heldur bara áfram og allt verður bara skelfilegra og dýrara. Félagsleg vandamál og viðkvæmir þjóðfélagshópar aukast og fjárveitingar stækka.

Allir sem vilja fjárhagsaðstoð ættu að fá hana. Öll þau rúmlega eitt hundrað þúsund norsku ungmenni sem geta ekki eða vilja ekki vinna og öll þau sem eru í skammtímaveikindaleyfi með æðakrampa og annað heilkenni.

Hjálpráðin verða að verða fleiri og stærri, metfjöldi starfsmanna hjá hinu opinbera verður að setja ný heimsmet.

Við eigum nóg af peningum. Ef þú vilt það, komdu og sæktu það. Veskið er opið, gal opið. Þetta er bara spurning um að útvega sér.

Þú þarft ekki einu sinni að segja takk.

Vegna þess að Noregur er ríkasta land heims og besta land í heimi til að búa í. Og dýrasta land í heimi til að starfa í! Næstum tvöfalt dýrara en til dæmis nágrannaland okkar Finnland.

Við skemmtum okkur öll vel, lifum á skýi af peningum, vandamálum og velferðarbótum, kvörtum, við krefjumst og við fáum.

„Og frænkan, Märtha Louise, elskar engla“

Við ferðumst í bústaðinn á fimmtudögum, erum með heimaskrifstofu á mánudögum, við fáum mikið af kókaíni og rauðvíni, borðum tonn af pizzum, við fitnum áfram, töppum eins og brjálæðingar á farsímann okkar, grillum okkur til heiladauða með dauðans tómu sjónvarpsefni, og kvörtun undan vöxtum og gengi krónunnar.

En við þurfum meira, við viljum meira. Miklu meira. Á meðan framleiðni fer minnkandi og öldruðum, sjúku og hjálparlausu fólki fjölgar. Á meðan okkur skortir hundruð þúsunda innflytjenda til að vinna öll illalaunuðu störfin okkar sem við viljum ekki sjálf. Að þvo, passa, þrífa, þjóna, keyra leigubíl, hjálpa okkur á klósettinu.

Á meðan stríðið geisar í Evrópu og Miðausturlöndum, þar sem saklausum hermönnum og óbreyttum borgurum er slátrað að ástæðulausu.

Á meðan Märtha mun brátt giftast aftur, og pressan og restin af þjóðinni munu missa sig í froðu og slúðri og heiladauðu brúðkaupsdellumakeríi.

Á meðan hinn stolti eldisbúskapur okkar stundar hrottalegustu dýramisnotkun í heimi og drepur firðina okkar.

Á meðan fjármagnseigendur flýja land, og Jónas og Erna berjast á stökki um pólitískan ágreining sem hefur enga merkingu fyrir okkur.

„Við fyllum okkur af kókaíni og rauðvíni, við borðum tonn af pizzum, við verðum stöðugt feitari“

Að sonur verðandi drottningar okkar hafi ekki verið með silkihanska á fylleríi við fyrrverandi elskhuga sinn og Märtha Louise frænka elskar engla og ætlar að giftast náunga sem selur heimatilbúnar medalíur sem geta læknað okkur, er bæði sorglegt og kómískt.

Neikvæða þjóðfélagsþróunin fer frá toppi samfélagspýramídans og niður í þakrennuna í einhverju húsasundi í Ósló eða Bergen. Enginn sleppur.

Við ríðum öll ölduna á meðan ríkisstjórnin setur fram enn eina niðurstöðuna úr skoðanakönunum og olíusjóðurinn nær nýjum hæðum.

Þetta eru staðreyndir, þetta eru staðreyndir.

„Við eigum nóg af peningum. Ef þú vilt það, komdu og sæktu það“

Við ræktum ekki bara eigingirni, vandamál og veika hópa, við ræktum með okkur vanhæfni, afsal ábyrgðar, leti, afsakanir og „tímatakmarkanir“. Við ræktum brandarana og vandamálin. Og við höfum efni á að rækta þetta allt saman.

Allavega þangað til við springum af offitu, þangað til reikningurinn klárast, þangað til það gerist . . .

—

Svo mörg voru þau orð höfundar.

Og hér er svo tengill á greinina hjá NRK á móðurmáli höfundar, norsku:

https://www.nrk.no/ytring/kjaere-landsmenn-1.17011095