Um Púkann og stallara hans Larfa

Púkinn heitir kóngur í ríki nokkru sem heitir Sjússland og nær yfir mikið landsvæði, en er fátækt vegna ræningjagjengja sem ætt hafa um landið árum saman. Púkinn er forríkur því hann hefur farið fyrir ræningjunum og opnað þeim leiðir að bestu kjötkötlum landsins og látið þá greiða fyrir greiðann. Í landinu Thule, þar sem höfundur þessa sögukorns býr, eru sagðir vera til kunnáttumenn á sama sviði.

Púkinn þolir ekki frelsi. Enginn má hafa sínar eigin skoðanir ekki einu sinni í nágrannalöndum hans. Þegar honum líkar ekki að nágrannaþjóð vilji velja sér vini og hafna honum, þá brjálast Púkinn og Lafri, þjónn hans, slefberi hans og hringakyssir. Þeir höfðu logið sig inná marga kónga í nágrannalöndum, þar sem fólk nýtur almennra mannréttinda, en nú hafa kóngarnir flestir fattað fólin tvö.

Þegar vinakóngar vilja hjálpa kónginum í Kornmörku sem heitir Slavenski, með því að gefa honum vopn telja þeir, Púkinn og Lafri, að þeir verði að höggva lengra inn í Kornmörku en hingað til. Enginn má hjálpa óvinum þeirra og þegar það gerist verður það þeim að afsökun til að drepa fleira fólk.

Ef Kóngasamveldið í álfunni með höfuðstöðvar sínar í Brussó hefði haft sömu hugmyndafræði hefði það ráðist á Egnlabossó sem valdi að yfirgefa Kóngasamveldið undir forystu Bjórís, stallara drottningar og fara sína eigin leiðir. Sú gjörð stallarans í Englabossó hét Kexit og var auðvitað kreisí aðgerð og kexrugluð.

En stallari kónganna í Kóngasamveldinu, ÚIríka frá Leiru, sem hefur aðsetur í Brússó, gerði það ekki og missti því af gullnu tækifæri til að gefa þegnum drottningar í Englabossó rækilega ráðningu með því að sprengja upp borgir og bæi og drepa eins margt fólk og unnt væri. Já, fólk má bara ekki komast upp með svona kexrugl.

Svona fer fyrir svifaseinum kóngum og þeirra stallara. En henni til réttlætingar er að hún er í raun engin brussa þó hún búi í Brússó.

En Púkinn og Lafri eru ekki lengi að snúa öllu sér í vil því þeir eru báðir á bandi stærsta púka alheimsins, hans sem ræður í . . . . . . . (þetta er stafagetraun).

Eina leiðin er kannski að eitra fyrir Púkanum og Lafra og nota til þess efnið Nýsjokk sem er sjússlenskt að uppruna. En kannski er bara auðveldara að skjóta þá með sjússlenskum riffli af gerðinni Rassgatíkóv?

Heyrst hefur orðrómur um að FSB sem tók yfir af leyniþjónustunni KGB hafi á prjónunum að senda þá tvo, Púkann og Lafra, í elsflaug út í geiminn, með miða, aðra leiðina.

Þetta ku Tatjana eiginkoan ofursta nokkurs hafa hvíslað að Olgu vinkonu sinni með beiðni um að segja það engum.

Gatan mín

Gatan mín, Sólgata. Í húsinu nr. 8 sem stendur á horni Sólgötu og Fjarðarstrætis, fæddist ég og ólst upp. Undraveröld allt um kring, sjór og fjöll, bryggjur og bátar, allar kynslóðir saman í bæ sem var og er einskonar míkrókosmos, smækkuð mynd af umheiminum, með verslunargötu à la meginland Evrópu.

Í bænum voru a.m.k. 4 bakarí þegar ég var strákur, 2 úrsmiðir, 2 silfursmiðir, 2 klæðskeraverkstæði, 2 eða 3 skósmiðir og svo annarskonar iðnaðarmenn af öllu tagi, 2 rækjuverksmiðjur, 2 stór frystihús, 2 skipasmíðastöðvar, smábændur inni í firði og svo inn um allt Djúp, höfn og bæjarbryggja, þar sem strandferðaskipin lögðust að og báturinn sem sótti fólk út í Catalina-flugbátinn áður en flugvöllurinn var opnaður. Undraveröld sem hefur fylgt mér alla tíð. Bærinn býr í hjarta mínu, fjöllin og fjörðurinn, fólkið og húsin, hljóð náttúrunnar, sjó- og mófuglar, vélahljóð bátanna sem sigldu inn eða út lygnan fjörðinn. Fólk í göngutúrum, spariklætt, meðfram spegilsléttum Pollinum á sumarkvöldum. Skólarnir með nesti fyrir lífið og söng ljóða- og ættjarðarsöngva. Gamla kirkjan, Hjálpræðisherinn og Salem, skátaheimilið og bíóið í Alþýðuhúsinu, verslanir af öllu tagi, verkstæði og smiðjur. Og yfir öllu himinninn sjálfur, heiðblár á sumrin en með dansandi norðurljósum á vetrarkvöldum með grænum og fjólubláum litum sem sveifluðust um himinhvolfið eins og risastórt leikhústjald sem bylgjaðist eins og hið dumbrauða fyrir sviði Alþýðuhússins en bara milljónsinnum stærra og fallegra. Sólgatan er 100 metrar að lengd og gott að mæla vegalengdir í Sólgötum. Ég syndi t.d. oft 2 Sólgötur eða jafnvel 3-4. Fyrir sunnan götuna blasir Kubburinn við en fyrir norðan, handan Djúpsins, blasir við sjálf Snæfjallaströndin.

Hjallur Kitta-ljúfs á Ísafirði

Eitt merkasta og eftirminnilegasta hús bernsku minnar á Ísafirði var Hjallur Kristjáns Gíslasonar (1887-1963) sem kallaður var Kitti ljúfur. Hann var ljúfmenni og eini fullorðni maðurinn í hverfinu sem gaf sig að okkur börnum svo nokkru næmi og var vinur okkar, talaði við okkur með sínum skemmtilega hætti, notaði sérkennilegt orðfæri og gaf fólki nöfn og gantaðist við alla. Þar með er ekki gert lítið úr öðru fólki í hverfinu sem var upp til hópa sómafólk og elskulegt og samskiptin við þau hin bestu, en Kristján skar sig úr.

Ég kom oft í heimsókn til hans í Hjallinn og fékk harðfiskstrengsli í laun ef ég gerði viðvik fyrir hann. Hann vildi ekki að ég berði fiskinn á stóra steininum með sleggjunni hans, heldur átti ég að borða hann óbarinn: „Það er svo gott fyrir tennurnar, ljúfurinn“ sagði hann.

Ég var nýfermdur þegar hann lést og hefði svo gjarnan viljað þekkja hann framundir tvítugt því þá hefði ég munað meir um hann og skilið hann betur.

Hann og Margrét Jóhanna Magnúsdóttir (1899-1979) bjuggu í Sólgötunni eins og mín fjölskylda og eignuðust 8 börn. Vinskapur var með móður minni og dætrum þeirra. Ég er skyldur Margréti í föðurætt mína.

Seinna varð ég svo prestur og varð þess heiðurs aðnjótandi að þjóna við útför fimm af börnum þeirra hjóna.

En hér kemur teikning af Hjallinum:

Hjallur Kitta ljúfs

Myndina teiknaði ég fríhendis í gær, sunnudaginn 6. mars 2022, eftir svart/hvítri ljósmynd Kristjáns Leóssonar. Tvíburasynir hans eru báðir á myndinni, Leó heitinn og Kristján Pétur, en hinn síðarnefndi komst einn inn á teikninguna. Að baki honum er óþekktur karl.

Lesa meira

Myndir af harðfiskhjalli Kitta ljúfs

Kristján Gíslason (1887-1963)

Kristján hét maður Gíslason (1887-1963) sem var vinur minn á bernskuárunum á Ísafirði. Hann var ljúfmenni og mikill húmoristi og þegar hann ávarpaði mig og aðra bætti hann oft við orðinu „ljúfur“ eða „ljúfurinn“. Hann var einn fárra fullorðinna sem spjallaði við okkur börnin og gaf sig að okkur með sínu ljúfa vimóti og skemmtilegum orðatiltækjum.

Hann þekkti foreldar mína og vissi að faðir minn rak verzlanir í bænum og þegar hann klappaði mér á kollinn, sem hann gerði gjarnan, sagði hann oftast: „Kaupmannsblóð í þér, ljúfurinn!“ Af þessu orðatiltæki var hann jafnan nefndur „Kitti ljúfur“.

Lesa meira

Vatnslitamyndir og skissur – Watercolor paintings and sketches

Í tilefni af því að ég mun halda sýningu á vatnslitamyndum og málverkum eftir mig í Galleríi 16, Vatnsstíg 16, dagana 2.-8. desember 2021 birti ég hér á þessari síðu tvö dagatöl með myndum og skissum eftir mig. Þú finnur nánari upplýsingar um sýninguna á Facebook-síðu minni.

Tvö ár í röð lánaði ég Neskirkju í Noregi myndir efitr mig án endurgjalds en þar þjónaði ég sem sóknarprestur frá 2015-2019. Söfnuðurinn gaf út dagatöl fyri árin 2019 og 2020 með myndum mínum sem þú getur skoðað með því að opna skjölin fyrir neðan myndina.

English:

Below you can see some of my watercolor works and sketches I allowed Nes church, Norway to use on a Calendar for two years. You can open the Downloads below the cover painting and see my contribution. Hope you enjoy it!